گزارش جلسه: امیر نوروزی

جلسه دی ماه آیینه در عصر اولین روزهای زمستانی در انتشارات دانش نگار با حضور دوستان همیشگی و جدید آیینه برگزار شد.این جلسه اختصاص داشت به نقد کتاب شعر "خرمن خرمن عسل درو می کند چشمانت" نوشته علی اصغر عطاالهی .در آغاز جلسه مانند همیشه نویسنده کتاب ، اشعاری را به انتخاب خودشان برایمان خواندند و در ادامه دوستان نیز به نقد کتاب پرداختند.

اولین نقد کتاب را آقای علی جانوند برایمان گفت، (( با توجه به گذشت یک دهه از سرودن اشعار این کتاب اگر ایشان بخواهند دوباره کتاب را بازنویسی کنند شاید کتاب به گونه ای دیگر نوشته شود. از جمله نقد های من به کتاب، به کار بردن 18 فعل استمراری در یک شعر است. که به نظر من این کار از ضعف های این اشعار است. شاعر عطش شدیدی در جان بخشی به اشیا دارد. در این اشعار ما کمتر با تصویر روبرو می شویم و بیشتر مدیحه است. و به نظر من اولین شعر ، این مجموعه بهترین سروده این کتاب است. ))

خانم میترا سرانی اصل نیز نقد مفصلی بر کتاب نوشته بودند که مجبور شدم تمام نوشته های ایشان را عینا در اینجا بیاورم: (( در این کتاب با موجودیت شاعری روبرو هستیم که با حیسیتی فراتر از واژگان رفتار می کند. واژگانی که جهان زیستی شاعر با آن گره خورده است.  اندیشگی بارز در این دایره منجر به کنش های شعر گردیده است. 

نکته بارز در این کتاب حضور دیگر بودگی و عنصر دوم است که همراه شاعر می باشد و وی دائما از ابتدا در خلق این عنصر دومی که نشان ایجابی و سلبی دارد می کوشد. مولف در خلق این عصر شراکت دارد و ناظرو گویای شخصیت آن می باشد . عنصری که از وجود شاعر نشات گرفته  و او را در تمامی مراحل همراهی می کند و شکل اولیه ی آن در قالب _او _ کاراکتری که نشانه ی سوم شخص را با خود دارد، متن را همراهی می کند.

یک ساک دستپاچه

یک جفت کفش عجله

بیا مشتی عشق برداریم و کف دستی عطش

در کاسه ماه هم غذا شویم

پیش از آنکه روشنایی ماه در چهره ات تمام شود

بیا برویم...

اویی که از هیچ قالب و هیبتی برخوردار نیست و نقش معشوقه ای بی رنگ و بو را ایفا می کند. نه از شی بودگی و نه از هیبت انسانی برخوردار است و مرتب با دعوت شاعر روبرو می شود تا برای رفتن او را همراهی کند. بنا به وجوه دیگر شکل استقلال یافته ی دیگری در وجود مولف که با کلمه ی او به عنصر والایی تبدیل شده است. عطاالهی در وجود بخشیدن به این کاراکتر بسیار موفق بوده  و توانسته مخاطب را در تمام سی و هشت قسمت شعر های دیگر همراه کند. مثل شعر جمال جاویدان:

مرا از تو رهایی نیست

می خواهم ((با )) شوم کنار((تو)) بنشینم

فتح ای باشی بر سر اسمم

ضمه ای روی لبهایم

ای همبال من ای از ازل بوده با من ، در من

اگر صدای مخملی ات نبود بهشت به خواب من نمی آمد

 (ادامه گزارش رو در ادامه مطلب بخوانید)